Beschrijving
Een vinger die wijst.
Een stem die uitlacht.
Een kind dat langzaam verdwijnt
achter handen vol schaamte.
Uitsluiting breekt niet luid,
maar stil —
in hoe iemand naar zichzelf
leert kijken.
Geen kind hoort te vechten
voor een plaats
die vanzelfsprekend zou moeten zijn.
Geen enkel verschil
mag reden worden
om alleen te staan.
Waar we kiezen voor nabijheid
in plaats van oordeel,
kan een kind opnieuw verschijnen —
niet verborgen,
maar gezien.

