Ingrid Wackenier
Kunst met een boodschap
Ingrid werd in 1977 geboren in Antwerpen, de stad waar zij ook opgroeide.
Als kind kwam zij in aanraking met vrijwel alle bestaande hulpverleningsdiensten in Vlaanderen. Toch tikte haar jeugd voorbij zonder dat iemand haar veiligheid werkelijk vooropstelde. Wat had moeten beschermen, bleef vaak op afstand. Die ervaring werd geen stilte, maar een blijvende drijfkracht.
In 1997 begon zij te werken bij Kind en Gezin, waar zij tot 2012 actief bleef.
Van binnenuit zag zij hoe systemen bedoeld om kinderen te dragen, hen laten ondergaan. Hoe zorg kan vertragen, hoe procedures kunnen verdoezelen, hoe verantwoordelijkheid kan verschuiven tot niemand ze nog werkelijk draagt. De kiem van haar latere werk lag daar al besloten.
In 2015 vond Ingrid een nieuwe taal in de beeldende kunst.
Aan de Academie voor Schone Kunsten in Lier (SASK), onder begeleiding van Marc Vervoort: tekenkunst en Kristin De Glas: kunstgeschiedenis, groeide haar artistieke stem. Reeds in haar eindwerk tekende zich af wat haar blijvende focus zou worden: de onzichtbare werkelijkheid van kinderrechten.
In haar beelden krijgen ervaringen van kinderen vorm, kinderen die hulp vragen maar niet gezien, noch geloofd worden.
Zij onderzoekt wat vaak verborgen blijft: hoe klachten worden behandeld, hoe systemen zichzelf zelden bevragen, hoe neutraliteit en vertrouwen vaak zwaarder wegen dan de stem van het kind. Wanneer armoede het enige herkenningskader wordt, de focus is van onze beleidsmakers, verdwijnen andere kinderen uit beeld — ongezien, ongehoord, onbeschermd.
Wat niet wordt erkend, verandert niet.
Wanneer fouten van professionelen onuitgesproken blijven, wanneer diensten vooral zichzelf beschermen, ontstaat een stil institutioneel falen. Machtsmisbruik, interne loyaliteiten, en bemiddeling als leeg ritueel: het zijn patronen die blijven bestaan zolang niemand ze werkelijk benoemt.
Vanuit die vaststellingen richtte Ingrid vzw O.O.K. op.
Niet uit verzet, maar uit noodzaak.
Na grondig onderzoek en overleg met professionelen bleef één waarheid overeind:
het systeem beschermt kinderen onvoldoende.
Jeugdzorg, hulpverlening en rechtspraak zouden veiligheid moeten dragen.
Te vaak gebeurt het tegenovergestelde.
Kinderen worden niet gehoord.
Signalen worden verkeerd gelezen.
Verantwoordelijkheid verdwijnt in de ruimte tussen diensten.
Waarheid raakt verloren in procedures.
Toch blijft spreken nodig.
Blijft zichtbaar maken noodzakelijk.
Omdat elk kind recht heeft op veiligheid die wél standhoudt.
Vijf voor twaalf: 1977
Kinderrechtenverdrag: 1989
Vijf na twaalf: 2026
