Beschrijving
Het helen van het hart
Sommige kinderen worden wakker
in een wieg die te zwaar weegt,
gevuld met verhalen die niet de hunne zijn,
met lasten die al vóór hun eerste adem
op hun schouders werden gelegd.
Hun kleine handen dragen
wat nooit door kinderhanden gedragen mag worden.
Hun kansen worden stil weggenomen,
niet met lawaai,
maar met het zachte verdwijnen
van wat een kind zou moeten zijn:
vrij, warm, onbevreesd.
Toch stonden er mensen aan de rand van hun dagen.
Geen bloed dat hen verbond,
maar blikken die zagen,
handen die even bleven rusten,
stemmen die fluisterden
dat blijven ademen zin had.
Zij konden de breuk niet voorkomen,
niet het lange scheuren van een jeugd.
Zij namen het verleden niet weg,
zij genazen het hart niet volledig.
Maar zij werden licht in donkere kamers,
een oplaadbatterij van zachtheid,
genoeg om weer recht te staan,
nog één dag,
en nog één.
Hun aanwezigheid was geen redding,
maar wel verschil.
Geen wonder,
maar wel warmte.
Geen einde van het verdriet,
maar het begin van heling.
En ergens, diep onder de barsten,
blijft een hart leren
dat liefde niet altijd geboren wordt uit bloed,
maar uit mensen
die weigeren weg te kijken.
